Για μια καθαρή διατροφή!

  Κάθομαι στην κουζίνα μου, το πρωινό φως μόλις έχει αρχίσει να γλιστράει από το παράθυρο και κοιτάζω το τραπέζι.  Μπροστά μου έχω δύο πιάτα. Στο ένα, δύο φέτες ψωμί του τοστ –αφράτες, λευκές, τόσο ελαστικές που αν τις πιέσεις με το δάχτυλο επανέρχονται αμέσως στο σχήμα τους, σαν να μην συνέβη τίποτα.  Στο άλλο, ένα κρητικό χειροποίητο παξιμάδι. Σκληρό, σκούρο, με μια δομή αυστηρή, γεμάτη ρωγμές και γωνίες που μοιάζουν με μικρά γλυπτά. Σκέφτομαι πόσο συχνά η καθημερινότητά μου ταλαντεύεται ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Από τη μία, η ευκολία, η μαλακή υφή, η προσαρμοστικότητα του «εύκολου». Από την άλλη, η παράδοση, η αυθεντικότητα, η γήινη προσπάθεια που απαιτεί χρόνο και κόπο.  Αυτή η αντίθεση δεν είναι απλώς μια επιλογή πρωινού. Για μένα, είναι μια ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από το πώς επιλέγω να τρέφομαι και, κατ' επέκταση, πώς επιλέγω να ζω, μένοντας πιστή σε αυτό που ονομάζω καθαρή διατροφή. Το λευκό τετράγωνο της ευκολίας Για χρόνια, το ψωμί του τοστ ήταν ο βασιλιάς της...

                                    Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να στέκεται μπροστά στα ράφια του σούπερ μάρκετ, κρατώντας μια συσκευασία και διαβάζοντας την ετικέτα σαν να προσπαθώ να λύσω έναν γρίφο. Υπήρξε μια εποχή που αυτή η διαδικασία μου προκαλούσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, μια αδιόρατη απειλή. Ένιωθα πως αν δεν καταλάβαινα κάθε λέξη, αν δεν αναγνώριζα κάθε συντομογραφία, "αποτύγχανα" στη δέσμευσή μου για καθαρή διατροφή. Με τον καιρό, όμως, αυτή η σχέση άλλαξε. Έπαψα να φοβάμαι την επεξεργασία και άρχισα να την κατανοώ. Κατάλαβα πως το να γνωρίζεις τι τρως δεν είναι μια πράξη φόβου, αλλά μια πράξη αυτογνωσίας και ηρεμίας. Η αποδοχή της σύγχρονης πραγματικότητας Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε έναν κόσμο όπου η επεξεργασία είναι σχεδόν αναπόφευκτη και, σε έναν βαθμό, χρήσιμη. Ακόμα και το γεγονός ότι βράζω τα όσπρια στην κουζίνα μου είναι μια μορφή επεξεργασίας. Το θέμα για μένα δεν ήταν ποτέ να ε...