Καθαρό φαγητό: Όταν διαλέγεις εσύ, όχι το ράφι
.jpg "Καθαρό φαγητό: Όταν διαλέγεις εσύ, όχι το ράφι")
Ποιο είναι το αληθινό φαγητό τελικά;
Μια βόλτα να κάνω στο σούπερ μάρκετ, και κάθε φορά το ίδιο σκηνικό: ράφια γεμάτα με σοκολάτες, μπισκότα, πατατάκια, αναψυκτικά. Παντού εικόνες, χρώματα, υποσχέσεις γεύσης.
Και λες: "Ωραία φαίνονται, αλλά είναι πραγματικά αυτά φαγητά; Ή τα 'χει φτιάξει η τεχνολογία;"
Κάποτε δεν το σκεφτόμουν. Ήταν απλώς μέρος της καθημερινότητας. Τα έπαιρνα, τα κατανάλωνα και δεν αναρωτιόμουν τίποτα. Όμως, όσο άρχισα να μαγειρεύω πιο απλά, να διαβάζω τι περιέχει το κάθε τι, τόσο άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα.
Το φαγητό όπως το ήξερα... και όπως το ξαναθυμήθηκα
Αληθινό φαγητό, για μένα, είναι εκείνο που θα βρεις στο χωράφι, στο δέντρο, στη λαϊκή. Που δεν έχει πάνω του λέξεις που μοιάζουν με μάθημα χημείας. Που φτιάχνεται με δυο-τρεις πρώτες ύλες, και που – αν το αφήσεις έξω – θα χαλάσει, όπως είναι φυσικό.
Μιλάω για:
-
Φρούτα και λαχανικά
-
Όσπρια, ρύζι και πατάτες
-
Αυγά, ψάρι και γιαούρτι
-
Τυρί που ωριμάζει, όχι που «συναρμολογείται»
-
Ξηρούς καρπούς, μυρωδικά και καλό ελαιόλαδο
Είναι τα υλικά εκείνα που μυρίζουν αληθινά όταν τα κόβεις. Που δεν χρειάζονται να «στηθούν» για να δείξουν ελκυστικά. Που μοιάζουν γνώριμα – όχι φτιαγμένα για φωτογράφιση.
Κι από την άλλη... τα «άλλα»
Είναι και εκείνα που βρίσκεις στα ράφια, όμορφα πακεταρισμένα. Που τραβούν το βλέμμα, και ξέρεις πως είναι νόστιμα – αλλά όχι ακριβώς «φαγητό». Είναι αυτά που:
-
Έχουν μέσα τους ενισχυτικά γεύσης και συντηρητικά
-
Αντέχουν μήνες στο ράφι χωρίς να χαλάνε
-
Έχουν χρώματα και αρώματα που δεν θυμίζουν τίποτα φυσικό
-
Δεν θα μπορούσες να τα φτιάξεις σπίτι, ακόμη κι αν ήθελες
Δεν λέω πως όλα είναι «κακά» ή πως πρέπει να ζεις σαν ερημίτης. Αλλά αν με ρωτήσεις τι μου δίνει αληθινή ικανοποίηση, θα σου πω: το φαγητό που μαγειρεύεται – όχι αυτό που συναρμολογείται.
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός
Δεν χρειάζεται να έχεις τελειώσει διατροφολογία. Αρκεί να κοιτάς λίγο πιο συνειδητά τι βάζεις στο καλάθι σου. Όσο λιγότερο «πειραγμένο» είναι ένα τρόφιμο, τόσο πιο καθαρό σου φαίνεται. Και όσο πιο κοντά είναι σε αυτό που θα μαγείρευες εσύ, τόσο πιο φυσικό γίνεται στο μυαλό σου.
Επιστροφή στο γνώριμο
Με τον καιρό, παρατήρησα κάτι απλό: όσο πιο πολύ άρχισα να επιλέγω καθαρές, απλές τροφές, τόσο λιγότερο με τραβούσαν οι ετικέτες, τα πακέτα και οι υποσχέσεις του μάρκετινγκ.
Και, ναι, δεν είμαι απόλυτη. Δεν αποκλείω πράγματα – απλώς έχω πια άλλη προτεραιότητα.
Η καθαρή διατροφή δεν είναι «πρόγραμμα»
Δεν είναι λίστα με κανόνες. Δεν είναι κάτι για να νιώσεις ένοχη αν το «χαλάσεις». Είναι ένας πιο ήρεμος τρόπος να στέκεσαι απέναντι στο φαγητό σου. Να επιστρέφεις στο απλό. Στο τίμιο. Στο γνώριμο.
Ένα πιάτο φακές με λίγο κρεμμύδι, ένα βραστό αυγό με λαχανικά, λίγος φρέσκος μαϊντανός πάνω στο φαγητό... Όλα αυτά δεν κάνουν «ντόρο». Αλλά εμένα με γεμίζουν.
Και κάπως έτσι...
... η καθαρή διατροφή έγινε για μένα κάτι περισσότερο από διατροφική επιλογή. Έγινε μια σχέση πιο άμεση με το φαγητό. Ένα μονοπάτι προς το αληθινό, το ήσυχο, το δικό μου.
Να φροντίζετε το σώμα σας, το μυαλό σας και την ψυχή σας.
Εύη Μπέλλου
Το συγκεκριμένο άρθρο είναι δική μου πρωτότυπη συγγραφή και στηρίζεται σε προσωπική μου έρευνα, εμπειρία και μελέτη δημοσιευμένης βιβλιογραφίας, όπου και την αναφέρω. Το περιεχόμενο παρέχεται καθαρά και μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και σε καμία περίπτωση δεν προτρέπουν κάποιον να ακολουθήσει ή να διακόψει φαρμακευτική αγωγή ή να αγνοήσει ιατρικές συμβουλές ή επαγγελματική συμβουλή. Ο αναγνώστης παραμένει ο ίδιος υπεύθυνος για τις επιλογές του και καλείται να συμβουλεύεται πάντα επαγγελματία υγείας πριν κάνει οποιαδήποτε τροποποίση στη διατροφή, στον τρόπο ζωής ή στη λήψη συμπληρωμάτων. Κάθε ομοιότητα με άλλο δημοσίευμα είναι συμπτωματική. Η αναδημοσίευση επιτρέπεται μόνο αν γίνει σαφή αναφορά στην πηγή και ενεργό σύνδεσμο προς το παρόν ιστολόγιο.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
- Παναγιώτης Κουμεντάκης/ Θεοδώρα Ρεσβάνη- Κουμεντάκη, Υγεία ή Αρρώστια; Διαλέξτε!!, Εκδόσεις Υγεία για Όλους, 2η Έκδοση, Αθήνα 1990.
- Jean Carper, Σταμάτα να γερνάς!, Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί, Αθήνα 2005.
Photo by Lily Banse on Unsplash
